Ingen reell fare

(Roman, 2003, utdrag)

Oktober.
Ein mann møter ei kvinne han har møtt før
 
Eg la merke til henne ved busstoppet. Ein kollega stod og venta på flybussen, vi hadde vore på same seminar, på eit konferansehotell av bra kvalitet i ein traurig liten by som truleg hadde sitt som kunne utforskast, eg stoppa og veksla nokre ord med han. Kvinna stod i bakgrunnen og såg ut til å fryse i gråveret. Eg kjende henne igjen med det same, men lest som om eg ikkje såg henne. Heller ikkje ho gjorde teikn til å kjenne meg igjen. Eg hadde møtt henne før, ikkje planlagt, alltid tilfeldig, med års mellomrom, i heilt ulike situasjonar og på ulike stader i landet, og ikkje fleire gonger enn at eg kunne halde greie på dei.
    Kanskje eg trong ei ny jakke. Eg gjekk inn i ein klesbutikk og leita meg fram til eit stativ med jakker.
    Då står ho plutseleg ved sida av meg

    - Kjenner du meg ikkje igjen? seier ho.

    Spontant opnar eg famnen.

    - Sjølvsagt, seier eg og tar henne inntil meg.

    - Eg meinte det var du, seier ho. - Eg såg deg ved buss- stoppet og tenkte at du kanskje ikkje såg meg. Så gjekk du, og eg tenkte at dette var for dumt. Så eg sette frå meg bagasjen på fortauet og sprang etter deg, men eg fann deg ikkje. Du var søkk borte i gatene. Heilt til eg med eitt såg ryggen din i den grøne jakka gå inn her! Eg trudde det måtte vere du. Og så det krølla håret ditt!

    Ho snakkar så fort at ho snublar i orda, blid, innbydande, tilsynelatande utan tanke på å late som.

    - Sprang du etter meg? seier eg og ler.

    - Du vart borte, og så fann eg deg igjen, seier ho og møter blikket mitt. - Det var nære på at eg ropte namnet ditt høgt der ute i gatene! Eg måtte jo finne deg!

    Også ho ler.

    Så lenge sidan ei kvinne har snakka til meg på den måten! Kome til meg! Seie at ho har gått etter meg, leita etter meg. Ja, tenk at nokon har leita etter meg!

    - Eg må springe, seier ho og ser på klokka. - Bussen min går om to minuttar, eg skal rekke eit fly heim. Har du det bra?

    - Skal du på teater i morgon? seier eg.

    Ho ser forvirra ut. - Teater? seier ho. - Kvifor snakkar du om teater?

    - Ikkje her, seier eg. - Der. I hovudstaden. Hovudscenen. Der vi møttest sist. Hugsar du vi møttest i kafeen i pausen?

    - Eg skal ta flyet no, seier ho.

    - Ja, seier eg. — Men skal du på teater i morgon kveld?

    Ho ler igjen, ho skjønar kva eg vil: - Eigendeg ikkje.

Men ja, kanskje det? Skal du dit?

    - Ja, seier eg. - Eg tar flyet dit i morgon føremiddag.

    - No må eg springe, seier ho, smiler og spring.

    Dei firkanta gatene i sørlandsbyen står der ryddige. Eg kjenner meg lett til sinns. Eg kjøper jakka, endå kona ikkje liker at eg kjøper klede utan hennar velsigning, svart med ein struktur som gjer at det verkar som striper. Eg tar ho på, stoffet kiler mot handflatene.

 
Eg kjenner meg usikker på om ho vil kome på teaterframsyninga dagen etter. Eg tenkjer på henne medan eg sit på flyet til Oslo, eg vonar ho vil kome. Ho kjem, ho har fått seg plass lenger framme i salen, vi er endå ein gong på hovudscenen, igjen er det laurdag og godt besøkt. I pausen leitar eg henne opp. — Skal vi gå ut etterpå? seier ho. Eg er ikkje tungbeden.
    Vi finn eit bord på ein restaurant like i nærleiken.

    - Mykje var vakkert, seier eg. — Men rørt vart eg berre ein gong, då dei song gravferdssalmen.

    Ho ser på meg. - Ja, seier ho. — «Lei, milde ljos».

    - «Eg veit i himmerik ei borg».

    - «Å, ver hjå meg».

    - «Å leva, det er å elska».

    Vi ler og drikk av glasa våre.

    - Her ein dag skofta eg jobben for å ligge heime og spele salmar, seier eg.

    - Skofta du jobben?

    - Ja, seier eg. - Utan snø er det mørker.

    Ho stryk meg over handbaken: - Du har vakre hender.

    - Det seier kona mi også. Veltrena. Alt må trenast. Spelar bass.

    - Har du ikkje litt små hender til å rekke over eit slikt instrument? seier ho undrande.

    - Klagar du på utstyret mitt?

    - Orsak, seier ho. - Nei, nei! Men rekk du over alt når du spelar?

    - Heilt uproblematisk.

    - Når ein stryk med bogen, dirrar det i magen av dei djupe tonane, seier ho.

    - Spelar du også? seier eg.

    - Nei, seier ho, — eg berre dirrar.

    - Om eg hadde hatt med instrumentet mitt, skulle eg ha spela for deg. Her og no!

    Seint på kvelden følgjer eg henne heim. Eg legg handa rundt hoftekammen hennar, kjenner låra hennar mot mine når vi bevegar oss. Det går som små elektriske støytar gjennom kroppen min.

    - Eg må jo kjenne vegen dit du bur!

    - Då, så, seier ho.

    Vi skilst framfor gatedøra hennar, vi gir kvarandre ein klem, vi avtaler å møtast neste gong eg er i byen, eg skal ta kontakt. Det har vore ein hyggeleg kveld, ukomplisert og liketil, eg går gjennom gatene tilbake til hotellet mitt, i godt lune. Det er gråver og greitt.

Neste føremiddag tar eg flyet heim. Vestpå er det uver, dei seier vi må ha setebelta på heile tida på grunn av sterk vind og urolege luftforhold.
 
Då eg var liten gut, ville eg bli flygar. Far min køyrde buss, og det var stas, men eg ville bli flygar.
    Om somrane pla eg ligge i graset og kike opp på himmelen, om det skulle kome eit fly, og det hende det gjorde det. Men dei flaug høgt, uråd å sjå flykroppen tydeleg, berre den kvite stripa var synleg, varsla av duren, fort borte, den og.
    Av og til når eg låg slik i det grøne graset, lykkeleg mellom luktene og lydane og den lyseblå kvelven over meg, kunne eg brått bli gripen av redsle. Eg sprang opp, gøymde meg under buskane eller inst i kjellaren.
    Om natta kunne eg vakne våt av sveitte, stiv i kroppen, umogleg å røre seg. Fly flaug lågt over landskapet, stupte mot vegane, over husa og køyretøya og folka fall bombene tett. Likevel likte eg flya. Eg vart ikkje flygar. Ein bagatellmessig medfødd ryggskade gjorde at det ikkje eingong var vits i å prøve seg på opptak som flyaspirant då tida for sesjon og militærteneste var der.
    Seinare, då småflya kom og gjekk i rute mellom kortbaneflyplassane, brukte eg alltid desse flya når eg trong transport. Ein er så nær det som er utanfor i småfly, når ein huskar frå side til side, fjella og fjordane er mest inntil tærne og olbogane og fingertuppane og magen, spesielt når veret er dårleg eller vinden grip tak, berre litt metall skil ein frå det som er natur.
    Ein gong tvinga veret oss til å overnatte ein stad ute ved havet, det var snøstorm og flyet kunne lande mellom nokre vindkuler, men ikkje gå opp igjen. I gryotta neste morgon kjempa vi oss ut mot flyet som stod på rullebana, og kravla inn, flyet tok av ved første forsøk, og vi greidde å lande på flyplassen vi skulle til ved tredje forsøk. I slike situasjonar er eg alltid trygg og roleg. I det heile er eg rimeleg sterk og stødig i kriser.
    Eg nyttar dei store flya og, sjølvsagt. Innanlands og utanlands. Men det er ikkje det same.
 
Etter at vi har passert fjella, slår lynet ned i flyet. Det skrallar godt, og ei stutt stund er det mørkt. Eg lyt vedgå at eg ikkje har opplevd lynnedslag i fly før, tanken fer gjennom meg: Enn om eg døyr no, enn om dette er alt.

    - Alt i orden, seier dei over høgtalaranlegget. — Lynet slo ned, det er ufarleg.

Rett etter slår lynet ned igjen. Lyd og mørker som før. Flyvertinna gir melding om at vi må snu og gå tilbake til hovudflyplassen. Ingen fare, alt er trygt, men etter reglane må ein kontrollere alle instrumenta etter lynnedslaga, for å vere sikker på at dei viser rett. Dette kan ikkje gjerast ved den flyplassen vi går til, vi kan lande der, men får ikkje lov å ta av igjen utan omfattande kontroll. Vi går difor tilbake til utgangspunktet.
    Eg kjem meg vel heim med neste fly. Kona ventar på flyplassen, redd og oppskaka i vinden.

    - Kjære deg, seier eg, — litt storm er vi då vane med i dette distriktet.

    - Det var ikkje veret, eg er då ikkje redd veret! Eg vart berre så redd for å miste deg.

    - Ikkje ver hysterisk.

    - Eg kunne ikkje leve utan deg!

    - Gi deg, no. Du er eit praktisk og sjølvstendig menneske. Du ville godt kunne leve utan meg!

    - Har du hatt det kjekt med damene austpå? seier ho og ser på meg frå sida.

    - Hald opp, seier eg. - Ikkje no igjen.

    Ho ser på meg med auge fulle av tårer, som mor mi då vi var barn. - Nei nei! seier ho dirrande.

    Eg trør inn gasspedalen og kjenner stormen ruske i bilen.
 
__________________________________________________________________________________________
 
Frå Rønnaug Kleiva: Ingen reell fare. Samlaget 2003. Side 5-10.
Publisert med løyve frå forfattar og forlag. Elektronisk utgåve ved Nynorsk kultursentrum 2011.
© Anna publisering eller offentleg bruk kan berre gjerast med løyve frå forfattar og forlag.
___________________________________________________________________________________________