Prosa frå ein oppvekst

(Roman, 1994, utdrag)

Lauk og poteter
 
Eg sit inne i stova hos bestemor mi. For ikkje lenge sidan fekk ho seg ny radio, eg sit og skrur meg frå stasjon til stasjon, på ein av stasjonane plar det vere musikk ein elles ikkje høyrer, det er langsam musikk med lange mørke gitarsoloar, utan song og spetakkel, slik musikk plar vere og innimellom dei mørke langsame gitarsoloane snakkar einkvan på eit språk eg ikkje skjønar, men engelsk er det i alle fall ikkje, for engelsk kan eg litt av og det er eit språk eg ikkje likar. Eg finn stasjonen der dei spelar dei lange mørke gitarsoloane. Eg sit framfor radioen og lyttar. Bestemor mi, som eg er veldig glad i, sit i lenestolen der ho plar sitje, ho ser ut vindauget, kva ho ser mot kan eg ikkje vite, men ho sit nok og ser mot fjorden, tenkjer eg, i alle fall sit eg alltid og ser mot fjorden når eg sit i den lenestolen. Eg sit og lyttar til den langsame mørke gitaren. Bestemor mi sit og ser mot fjorden.
    Er du svolten? spør så bestemor mi.
    Eg nikkar og bestemor mi seier at sidan det er laurdag kan ho lage det dei pla lage på laurdagskvelden då ho var lita og så går ho ut på kjøkkenet. Eg sit og lyttar til den langsame svarte gitarmusikken. Eg høyrer flesket begynne å sprake på steikepanna. Eg stiller meg opp i kjøkkendøra, eg ser bestemor mi stå framfor kjøkkenbenken og skjere opp lauk.
    Flesk og egg, lauk og poteter, seier bestemor mi.
    Eg går inn igjen i stova. Eg set meg ned i lenestolen framfor vindauget, eg ser mot fjorden. Eg høyrer på sprakinga frå steikepanna og på den langsame gitaren.
 

Frå Jon Fosse: Prosa frå ein oppvekst. Det Norske Samlaget 1994. Side 15.
Publisert med løyve frå forfattar og forlag. Elektronisk utgåve ved Nynorsk kultursentrum 2011.
© Anna publisering eller offentleg bruk kan berre gjerast med løyve frå forfattar og forlag